HET SPROOKJE VAN DORDRECHT


Het Sprookje van Dordrecht

terwijl de kinderhoofdjes in de Wijnstraat
nog glimmen van het ochtendvocht
de Grote Kerk voorover buigt in nederige devotie
kruipen op handjes en voetjes
de zonnestralen de Groenmarkt op
richting De Witte Haen
niet gehinderd door de pollen
die als roodbruin gestroopte penissen
bezoekers dwingen tot een ongewenste rondgang
door het doolhof van publieke werken
waar de ijver van de stad zich overeet
aan een diner van wegverbeteringen
opgediend in een tempo waarmee
geen fastfood drive-in kan wedijveren

in dit hanig etablissement is vandaag geen plaats
voor kleinsteedse kippigheid
voor een ieder bijeengekomen
moet het duidelijk zijn
eerbiedwaardige stadsbestuurders
zijn vol overgave aan de slag om
de winkelneerders van het oude centrum
het voorbeeld te tonen
van wat ondernemersschap vermag
sluit af, breek open, leidt om
zodat al wie binnen is gekomen
is opgesloten, overgeleverd aan
de gulzige armen van de middenstand
aangewezen op zijn producten en diensten
om zich te kleden, te voeden en te slapen
deze her-uitgevonden gedwongen winkelnering
en wie is buitengesloten
voelt zich steeds hongeriger
naar dat alles waar men niet bij kan komen
en zodoende steeds aantrekkelijker wordt

de handelsgeest van Dordrecht
krijgt zo een economische injectie
als uit de roemruchte tijd
van het stapelrecht
toen geen handelaar deze oud-Hollandse stad
voorbij kon gaan, noch binnentreden
zonder betaalde munt
zo worden de wetten van de Keynesiaanse schaarste
in een hedendaags Dordts model gevat
waarmee de bezoeker, de tourist de deur wordt gewezen
zorg dat men er niet in komt
zorg dat men er niet door komt
zorg dat men er niet uit komt
en houdt dit een volle zomer vol

er zullen vragen komen in het parlement
er zal op verdragen worden gewezen
en de bestuurderen van deze stad
zij zullen begripvol knikken
dat het zo niet langer kan
zonder te verklikken
uit dit geheime vooropgezette plan
zij zullen de poorten van de stad openen
en de bruggen laten zakken
en het volk zal toestromen van verre
vol verbazing en bewondering
van de pracht en de bruisende energie
dit hart van de stad is in afzondering gekoesterd
vitaal door het afgesloten vasten
wat een vooruitziende blik
wat een zelfopoffering is hier getoond
en wij, eertijds bijeengekomen
toen nog verward en ongerust
wij glimlachen tevreden, want
wij waren erbij, in de Witte Haen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s